Het is heel gek: mijn hele leven kon ik zo uitstippelen, tot aan het moment dat ik afstudeerde. Daarna werd het zwart bij mij. Het toekomstplaatje in mijn hoofd kreeg weer een beetje vorm toen duidelijk werd dat mijn vriend en ik het ons konden veroorloven om een huis te kopen. Maar ook toen kon ik niet meer ‘vooruit kijken’.

Zo reden we honderdduizendmiljoentriljoen keer langs ons huisje toen het nog niet helemaal van ons was. Mijn vriend zag ons er al wonen: ik niet. Toen was de dag van de sleuteloverdracht ineens daar en deed ik honderdduizendmiljoentriljoen indrukken op. Maar ook op dat moment zag ik het nog niet voor me: de inrichting, de kleuren.. terwijl we het wel al allemaal hadden uitgezocht.

De inrichting. Nog steeds zie ik het niet voor me. Ik wilde graag een kleurtje op de muur maar ik twijfelde over de tint. Ik kan zoiets gewoon niet voor me zien op zo’n miezerig staaltje. Gelukkig besloot de schilder samen met mijn vriend om gewoon een kleur erop te kwakken onder het mom van “als ze het niet mooi vindt dan doen we het wel over”. Blij verrast was ik met het resultaat.

Maar.. staat de bank er wel mooi bij? Ik vind de kleur echt mooi, heus! Maar straks staat onze bank er niet mooi bij. Echt dolenthousiast met de kleur durf ik dus nog niet te zijn, want stel-je-voor-dat-het-lelijk-staat-bij-de-bank?! Gelukkig komt onze bank aanstaande vrijdag, zodat ik het ontbrekende plaatje compleet gemaakt wordt.

Controlfreak als ik ben, kijk ik graag vooruit. Ik visualiseer graag. Waarschijnlijk omdat ik me zo beter kan voorbereiden op wat komen gaat. Ik hou namelijk niet van verrassingen. Natuurlijk, het leven is onvoorspelbaar en ik kom regelmatig voor verrassingen te staan zoals ieder ander. Begrijp me niet verkeerd, ik heb een prima aanpassingsvermogen anders zou mijn leven behoorlijk stressvol zijn lijkt me (“De appelmoes is in de aanbieding? Oh. OH! Dat wist ik niet! Wat onverwacht! Stress!”),  maar dat neemt niet weg dat ik simpelweg niet van the unknown houd.

De frustratie van het geen-leuke-baan-op-niveau-in-de-buurt kunnen vinden krijgt daardoor een extra dimensie: ik zie mezelf nog geen nieuwe baan hebben. Ik weet dat ik een eerste echte grotemensenbaan ga krijgen, ooit. Hopelijk. Ik zie het alleen nog niet voor me. En dat frustreert me. Het maakt me des te onzekerder over mijn toekomst. Ik ben uitgestippeld. Ik kan gewoonweg niet meer voorspellen wat er komen gaat.

Ik heb altijd geloofd dat als ik me iets heel duidelijk voorstel, het ooit gebeurd. Dat ik onbewust de juiste stappen neem om dichtbij mijn droombeeld te komen. Maar als ik me iets niet meer voor kan stellen, hoe bereik het dan? Hoe vind ik de weg? Of kan ik me beter concentreren op het heden, in plaats van proberen een toekomst te visualiseren en die na te streven?

Kortom: wat is wijsheid? Go with the flow of live your dreams? Sluit de een het andere uit, is er een gulden middenweg of verschilt de oplossing per persoon? Misschien moet ik voor nu maar dag voor dag bekijken wat het me brengt, tot mijn verbeelding weer de overhand gaat nemen. Hoe dan ook, voor het welzijn van mijn innercontrolfreak hoop ik dat de imaginary weer snel terug komt in de kimaginary ;).